Japońska czarna herbata z Ureshino i duch Lu Yu ;)

Na spotkanie herbaciane w Onggi przyszłam najwcześniej. Przygotowałam więc wszystkie potrzebne utensylia w założeniu, że będziemy pić więcej niż jedną herbatę. Rozłożyłam materiał, ustawiłam naczynia, przygotowałam miseczki ze słodkościami, zagotowałam wodę. Z jednej z półek wzięłam figurkę Lu Yu i postawiłam przy czarkach – będzie dziś nam towarzyszył przy herbacie z bardzo bliska 😉 Czekałam. Lubię tę szczególną chwilę, kiedy wszystko na stole herbacianym jest już właściwie przygotowane i zaraz zagotuje się woda, by można było przygotować napar herbaciany… Cisza. Szum czajnika. Wybieram herbatę, którą zaparzę na początek – japońską czarną herbatę z Ureshino. Nie jest to herbata do pobożnego degustowania i kontemplacji jej smaku. To herbata, którą w chłodne dni można rozpocząć spotkanie herbaciane; nie zachwyca, ale wywołuje uśmiech sympatii na twarzy pijącego. Zdaje się mówić: Witaj, zdejmij płaszcz, usiądź przy herbacianym stole, zrelaksuj się i otwórz na nowe smaki herbaty… Więc relaksuję się 🙂

20170225_170028   20170225_170016

Pierwsze parzenie…

W oczekiwaniu na napar patrzę na to ciche miejsce, które przytula mnie w to zimne lutowe popołudnie; patrzę na drewniane ściany, stół z wtopionym ryżem i herbatą, uśmiecham się do wszystkich czareczek i czajniczków, wazoników i pudełek z herbatą, które umościły się na niewielkich rozmiarów półeczkach… Ach, jakie idiotyczne uczucie – mówię sama do siebie – taka wdzięczność za to wszystko… Za to ciepło i ciszę, za łagodną muzykę w oddali i szmer rozmów gości restauracji na dole… Jakież ja mam cholerne szczęście… 😉

20170225_162935

Pierwszy łyk ciepłej czarnej herbaty z Ureshino niezmiennie koi mnie swoją łagodnością. Przyjemne, wyraźne winne i słodkawe nuty doskonale się równoważą…

Przyglądam się w skupieniu zaaranżowanej przestrzeni herbacianej. I wiem, że bardzo przydałby się tu teraz jakiś akcent roślinny. Tak, kompozycje kwiatowe do ceremonii herbacianej są jeszcze moją piętą achillesową… do tej pory stawiałam niepewne kroki w aranżowaniu chaxi, nadal w tej materii przede mną całe lata świetlne nauki, ale w tym wszystkim kompozycję roślinną jakimś cudem omijałam i pomijałam…Teraz pomyślałam sobie, że koniecznie trzeba przestać ten element aranżacji przestrzeni herbacianej traktować po macoszemu…

Drugie parzenie…

Rozmyślania przerywa sms, który informuje mnie, że na spotkanie nikt nie przyjdzie. Zostałam sama. Z Lu Yu 😉 … czy tak miało być?

Są przypadki czy ich nie ma? Jedni mówią, że nie ma przypadków, że jest to przeznaczenie, którego się nie uniknie; inni, że przypadki jak najbardziej istnieją i są szansami, możliwościami wyboru tego, jaką drogą pójdziemy dalej… A prawda leży pewnie gdzieś pośrodku…
A napar smakuje przyjemnie…

Wstaję na chwilę by rozprostować nogi i bezwiednie podchodzę do półki z książkami. Wśród literatury herbacianej napisanej po chińsku i japońsku, gdzie mogę tylko sycić oczy zdjęciami, znajduję „O Duchu Herbaty” Sen Sōshitsu… książkę, którą chciałam kupić już dawno temu, ale nigdzie nie mogłam jej dostać… Czy tak miało być?

20170225_171939

Trzecie parzenie…

Po przeczytaniu wstępu zalewam liście czarnej herbaty z Ureshino. Winność i słodycz tak wyraźne w poprzednich naparach, teraz ustępują miejsca mineralności…

Uśmiecham się do myśli, która podpowiada mi, by otworzyć teraz książkę na przypadkowej stronie – tak się przecież czasami robi chcąc w takim ślepym trafie znaleźć wskazówkę na rozwiązanie wątpliwości, słowa, których samemu nie może się dobrać choć usilnie próbuje; tak się czasami robi szukając znaku, wróżby…

Otwieram na przypadkowej stronie:

„Miłośnik herbaty powinien odkryć piękno w porzuconych sprzętach i używać ich jako utensyliów herbacianych (…).
Miłośnik herbaty powinien przede wszystkim żyć w oddaleniu i oderwaniu od świata, powinien też znać znaczenie Prawa Buddy i być wrażliwym na poezję…”*

Hmmm… Też mi wyrocznia – myślę sobie.- Jak mam to rozumieć? Czy nadawać znaczenie zdaniu wyrwanemu z kontekstu?

Patrzę na figurkę Lu Yu. Cwaniaczek uśmiecha się tajemniczo znad czarki z herbatą…

20170225_162925

Więc robię czwarte parzenie…

Słaby napar, w którym co prawda można wyczuć akcenty smaków z poprzednich naparów, ale też już czuć wyraźnie, że tę herbatę nie stać na więcej zaparzeń…

Robię porządek po herbacianej ceremonii z Lu Yu. Na koniec, gdy już wszystko jest umyte i pochowane, raz jeszcze ulegam pokusie i otwieram książkę Sen Sōshitsu na przypadkowej stronie… Tym razem trafiam na fragment o…Lu Yu (sic!) 🙂 a moją uwagę przykuwa zwłaszcza cytat z jego dzieła:

„Na temat osądzania herbaty dobrej i złej istnieją przekazy ustne”.

A ja zastanawiam się czy przypadkiem nie jest to swoista odpowiedź na nurtujące mnie wątpliwości przy degustowanej ostatnio ciekawostce herbacianej z Gruzji, którą jednak opiszę następnym razem… 😉

*Wszystkie cytaty pochodzą z książki „O Duchu Herbaty” Sen Sōshitsu (1969) w tłumaczeniu Anny Zalewskiej

Delektowanie się herbatą – delektowanie się życiem czyli Herbata Noworoczna 2017 :)

Herbata Noworoczna nie była w noworocznych planach ;). Ale gdyby nie nagle i przypadkowo szczęśliwie zawarta znajomość z Piotrem Osuchem (Prezesem Polskiego Stowarzyszenia Wushu Tradycyjnego i Kultury Chińskiej, zaawansowanego herbaciarza i praktyka gry na guqin) , który zaproponował spotkanie przy herbacie i obecność Ani Włodarczyk (sinolożki, autorki bloga Morze Herbaty, miłośniczki tajwańskich oolongów, ceramiczki), która entuzjastycznie odniosła się do nieśmiałego pomysłu by spotkać się w Nowym Roku i wypić wspólnie herbatę – Noworoczna Herbata nie miałaby pewnie miejsca… Łukasz sobie żartuje, że najwyraźniej Lu Yu nad nami czuwa i chce, byśmy się przy herbacie spotykali, zdobywali nową herbacianą wiedzę i doświadczenie – dlatego miał miejsce szereg sprzyjających zbiegów okoliczności, które do spotkania w miniony czwartek (12.01.2017) doprowadziły 🙂

Pierwszym zaparzającym był Łukasz, który w imieniu Warszawskiego Kolektywu Herbacianego zainicjował Herbatę Noworoczną. W delikatnym koreańskim zestawie herbacianym znalazła się Paryocha z Czajowni.

15977607_1175584122557113_2368675830365183847_n   15966055_1175584379223754_3175358301105758488_n   15941189_1175584052557120_3324959416659535783_n   15941345_1175584589223733_9186134910985346175_n    16105873_1175585495890309_3815336503356808926_n

Porównując tę herbatę z degustowaną wcześniej Paryochą od Pani Park doszliśmy zgodnie do wniosku, że obie są doskonałe! 🙂

Następną osobą zaparzającą herbatę była Tingting – żona Piotra, posiadająca rządowy Chiński Certyfikat Ceremonii Kultury Herbaty. I oto na pięknym cha panie (cha chuanie) swoje listki ukazały oolongi:

15992226_1175966062439291_1625785368_o   15977028_1175587799223412_1683877509394540742_n

Najpierw Tie Guan Yin , której kolor mokrych liści mnie zachwycił – prawdziwy szmaragd! 🙂

15940753_1175587949223397_7018372663127596666_n

A potem delikatny, kremowy napar wprawił w rozmarzenie…

15965991_1175587895890069_7139342857922952172_n

Tie Guan Yin ma wiele podróbek. Nasi goście podzielili się z nami ciekawostką, jak odróżnić orginał dobrej jakości od hm…imitacji. Otóż listek wzorcowy Tie Guan Yin jest zawsze lekko skrzywiony…

16114276_1175588935889965_3902068830071144429_n

Kolejną herbatą zaparzoną przez Tingting był Qi Lang…

16114161_1175589722556553_2560647189728950492_n   16106487_1175966045772626_1168145100_o

A na koniec ciemne, podprażane lekko Da Hong Pao…

16003218_1175591039223088_3063696192649436404_n

Trochę czytałam o chińskich spotkaniach herbacianych, że niektóre odbywają się w ciszy i celebruje się każdą czarkę naparu, niektóre są okazją do biznesowych rozmów a jeszcze inne są pretekstem do spotkania się z przyjaciółmi, pośmiania się, pożartowania…Byłam ciekawa, czy w Chinach, podczas spotkań przy herbacie obowiązują jakieś tematy tabu; zapytałam o to Piotra a on odparł, że nie, nie ma takich tematów, na które nie wolno rozmawiać przy herbacie. Tak, rozmawia się o polityce popijając herbatę w większym gronie. Mentalność Chińczyków pozwala na opanowanie emocjonalnego podejścia do tematu co prowadzi często do zwykłej dyskusji wokół jakiegoś zagadnienia. Czyż to nie wspaniałe?! – pomyślałam sobie 🙂

15977516_1175587545890104_5669549677041016490_n

Podobnie, jak rok temu, Ania przygotowała uroczą herbatę… Tym razem była to Bai Hao Oolong…

15977088_1175591615889697_6045977869773100764_n   16113951_1175591532556372_3523322290593711232_n   15978032_1175592915889567_2542786242463345980_n

Już z wygrzanego czajniczka, do którego Ania wsypała liście, ulotnił się aromat pełen kwiatów i słodyczy, który wywołał nasze westchnienie zachwytu i uśmiech. Natomiast napar był całkowitym zaskoczeniem – w pierwszym parzeniu dominowały cytrusowe tony, które zbladły przy kolejnych parzeniach ustępując miejsca wyraźnym miodowym nutom…

16105980_1175594129222779_217201494126589474_n   16105716_1175596222555903_5175628558693858550_n   16106017_1175592799222912_3897962322441260276_n   16002974_1175593682556157_6737528259818574184_n

Ja na spotkanie przyniosłam ze sobą birmańską herbatę PAI DU I Foggy Green RS 2016 od Agaty. To nie jest łatwa ani urokliwa w odbiorze herbata… Zaparzyłam ją jeszcze zanim goście zaczęli się schodzić, a gdy już przybywali pytałam, czy chcą spróbować wstrętnej herbaty. Chciało niewielu. Tak, wiem – jestem mistrzem marketingu 😉
Na koniec jeszcze raz ponowiłam zaproszenie wypicia tej trudnej w odbiorze herbaty. Po krótkiej dyskusji zaparzyłam tę birmańską herbatę na dwa sposoby jednocześnie: w jednym czajniczku liście zalałam wrzącą wodą, w drugim ok. 90 stopniową wodą. Po ok. 20 sekundach przelałam napary do dwóch oddzielnych Mórz Herbaty. Liście zalane chłodniejszą wodą dały zdecydowanie delikatniejszy i przyjemniejszy w odbiorze napar. I mimo, że w tej herbacie nie uświadczy się łagodności, słodkości czy kwiatowości – jest ona ciekawa… Skórzane, podwędzane, cierpko- ziołowe tony bardzo intrygująco przeplatają się miedzy sobą, dominując jeden nad drugim w zależności od czasu parzenia i temperatury wody. Ja osobiście bardzo tego birmańskiego śmierduszka lubię 🙂

15966293_1175601575888701_3699782815592074530_n   16114273_1175601272555398_6744242069951650075_n   15966225_1175601199222072_3695278141106608335_n

Podczas Herbaty Noworocznej wcieliliśmy się też w malarzy-amatorów z epoki dynastii Song 😉
Tydzień przed Herbatą Noworoczną wraz z Piotrkiem, Agnieszką i Łukaszem wybrałam się do Muzeum Narodowego na wykład Marcina Jacoby`ego „Tradycja i eksperyment. Malarstwo chińskie w epokach Song i Qing” –  jeden z ostatnich wykładów związanych z wystawą „Życie wśród piękna. Świat chińskiego uczonego”. Zawsze intrygowało mnie co też jest napisane na tych zwojach przedstawiających albo pejzaże, elementy flory lub fauny. Okazało się, że nie zawsze napisy na zwojach są jakimś pięknym wierszem czy wzniosłą sentencją; nie zawsze też napisy zostały wykonane przez autora obrazu – czasami są to dopiski innych artystów, wiersze innych poetów, czasami zapis dokumentujący kolejnych właścicieli, do których obraz z tego czy innego względu trafiał. A czasami jest to zapis okoliczności, w jakich dane dzieło powstało. Na przykład w przypadku poniższego zwoju, autor obrazu, lekko podchmielony opisuje, że spotkał się z przyjacielem przy kieliszku, a przyjaciel powiedział: „Jesteś zdolnym malarzem; namaluj coś dla mnie, proszę”. Więc Shen Zhang namalował 😉

20170105_181809

Słuchając opowieści prelegenta o tych wszystkich ciekawostkach przyszła mi do głowy myśl, by na najbliższym spotkaniu herbacianym, zabawić się w podobny sposób, tym samym dokumentując taką niecodzienną formą dane wydarzenie.
Następnego dnia, kiedy już wiedziałam, że Herbata Noworoczna się odbędzie, pobiegłam do sklepu i kupiłam papier do kaligrafii oraz kilka pędzelków.
Ania podchwyciła pomysł wcielenia się w chińskich malarzy i na spotkanie przyniosła własnoręcznie zrobione pieczątki. W konsekwencji machaliśmy pędzelkami i stemplowaliśmy w upojeniu (herbacianym, oczywiście!) 🙂

16105568_1175587159223476_5534556877100979628_n   16114208_1175602272555298_2046563600745222921_n   15977531_1175602189221973_837647510458850626_n

Dzięki temu zostaną z nami m.in. piękne życzenia Tingting: „Kosztować życie – delektować się wspaniałą herbatą” oraz Ani: „Picie herbaty oczyszcza serce”…

20170113_124715

oraz życzenia Uli i Aarona ze Stowarzyszenia Urasenke

16105951_1175601609222031_1585376311635808793_n

Na koniec raz jeszcze chciałabym wyrazić wdzięczność Piotrowi i Tingting – to Wasza chęć wspólnego wypicia herbaty stała się impulsem i motywatorem do urzeczywistnienia spotkania Herbaty Noworocznej po raz drugi. Dziękuję za opowieści o chińskiej herbacie i kulturze jej picia w Państwie Środka 🙂

Bardzo, bardzo serdecznie dziękuję Ani – za znalezienie czasu na herbaciane spotkanie i za kolejne napary, które oczyściły moje serce, za opowieści, które są uroczą formą wykładów o kulturze herbacianej Chin, Japonii i Tajwanu a także za niesienie radości oraz ducha dobrej zabawy przy herbacie ❤

Uli i Aaronowi – za poświęcony czas i dobrą energię. Tak bardzo się cieszę, że w gonitwie codzienności udało się Wam napić herbaty w kolektywnym gronie 🙂

Łukaszowi – za wsparcie; za spokojne parzenie i opowieści o wciąż nowych doświadczeniach na Drodze Herbaty…:)

Agnieszce i Piotrkowi – za obecność, wsparcie i… czekoladki 🙂

Hani – za wspólne delektowanie się naparami i przesmaczne ciasteczka 😉

Karolinie i Annie – za pierwsze przybycie na kolektywne spotkanie 🙂

Panu Kimowi i Władkowi – za przygarniecie herbaciarzy do pięknego i ciepłego pokoju w Onggi 🙂

Wszystkim uczestnikom Herbaty Noworocznej, oraz tym którym choroba i inne przeciwności losu na spotkanie nie pozwoliły dotrzeć, życzę zdrowia i niestrudzenia w poszukiwaniu nowych posmaków w herbacianych naparach! 🙂

16002873_1175601649222027_8669743999373450883_n

wraz ze mną zdjęcia robili: Agnieszka/ Piotrek/Hania/ He Ming Xuan Teahouse

Wu Yi Yan Cha czyli Ogrody Świata w Berlinie…

Na drugi dzień po zakończeniu Poznańskiego Festiwalu Herbaty Zaparzaj! pojechałam do stolicy Niemiec. W Berlinie zakochałam się od pierwszego spojrzenia na to miasto z okien pociągu 🙂
Właściwie celem była wioska pod Berlinem, spotkanie z Ciotką, relaks, odpoczynek, zapomnienie o stresie pofestiwalowym 😉 zapomnienie o wszystkim choć na kilkanaście godzin 😉 Pobyt był krótki acz intensywnie odstresowujący i jestem przeszczęśliwa, że mogłam odwiedzić miejsce, które na długo zostanie w mojej pamięci jako obraz spokoju i dobrostanu, miejsce w duchu iście herbacianym: Ogrody Świata w Berlinie.

Ogrody Świata położone są w dzielnicy Marzahn a historia powstania tego urokliwego miejsca sięga czasów enerdowskich i związana jest z przygotowanym w 1987 roku przez berlińskich ogrodników przeglądu ogrodniczego w ramach obchodów 750-lecia Berlina. Niewielki projekt ogrodniczy przeszedł w 1990 roku – po zjednoczeniu Niemiec – ogromne zmiany stając się Parkiem Wypoczynkowym Marzahn, by w 1997 roku zacząć przeobrażać się w kompleks kilku najsłynniejszych ogrodów. Podobno Ogrody Świata były prezentem dla Berlińczyków, zwłaszcza tych, którzy nie mogą wybrać się na zwiedzanie świata. Na około 21 hektarach powstały piękne Ogrody: Chiński, Japoński, Balijski, Orientalny, Włoski, Koreański czy Chrześcijański, a każdy z niezwykłą dbałością prezentuje normy wymagane w danym stylu ogrodnictwa i rośliny z danego zakątka świata…

Pierwszym ogrodem, jaki zaczęłyśmy z Ciocią zwiedzać, był Ogród Orientalny; wchodziło się do niego przez salę z drewnianymi, ręcznie rzeźbionymi kolumnami. Ten Ogród miał być odzwierciedleniem raju…

20120102_001942   20120102_002014   20120102_002047   20120102_002115   20120102_002451   20120102_002634   20120102_002807   20120102_002823   20120102_002839
Po dalekowschodnich, egzotycznych doznaniach przeszłyśmy się po prostu po Parku…
Przestrzeń Ogrodów Świata jest pełna uroczych zaułków, gdzie pod drzewkiem limonkowym można przysiąść, wystawić twarz do słońca i posłuchać jak dziwaczna fontanna gra wodne melodie pod batutą lekkiego wiatru…

20120102_004051   20120102_004406

Potem poszłyśmy dalej…Minęłyśmy Ogród Angielski, który aktualnie jest w budowie, hamak na którym w pozycji horyzontalnej można podziwiać przesuwające się leniwie chmury, i doszłyśmy do Labiryntu…
Labirynt, przed którego wejściem stanęłam, był wzorowany na labiryncie przy Pałacu Hampton Court pod Londynem oraz na labiryncie-mozaice podłogowej w Katedrze Notre-Dame de Chartres we Francji. I choć oba labirynty, które posłużyły za wzór mają motyw wspólny – podążanie ścieżką życia, by odnaleźć środek (mnie na myśl przyszedł środek jako głębia, istota życia, ale i horacjański złoty środek…) – to są zupełnie inne w rodzaju dróg, które do owego środka prowadzą: mozaikowy labirynt we francuskiej katedrze ma tylko jedną drogą prowadzącą do centrum labiryntu, natomiast angielski labirynt zbudowany z wysokich, nieprzeniknionych żywopłotów z cisów jest pełen ślepych zaułków i zmusza użytkownika do nieustannych zmian kierunków…
Nie ważny cel, ważna droga… Czy aby na pewno? Z tymi wątpliwościami zrobiłam pierwszy krok do labiryntu…

20120102_005712   20120102_005750
Dość szybko udało mi się dojść do środka, gdzie znalazłam ławeczki i centralnie posadzone drzewko miłorzębu oraz kręte schodki na platformę, z której można było z ptasiej perspektywy popatrzeć na labirynt, który właśnie się przeszło i kawałek samego parku. Popatrzyłam i już wiedziałam, że po wyjściu z labiryntu kolejne kroki skieruję w stronę kamiennych lwów.

20120102_010248   20120102_010404

Okazało się, że kamienne lwy strzegły wejścia do Ogrodu Chińskiego…

20120102_011436   20120102_011507   20120102_011458   20120102_011652

Nie spodziewałam się, że w Ogrodzie Chińskim będzie herbaciarnia… 😀

20160928_145500
Usiadłyśmy więc z Ciocią przy stoliku niedaleko strumyka. Po chwili przyszła śliczna Chinka i przyjęła od nas zamówienie na herbatę.
Moja Ciocia zamówiła dla siebie herbatę chryzantemową. Dostała ją w porcelanowym gaiwanie Gdy zajrzałam do środka, prócz kwiatów chryzantemy dopatrzyłam się także jagód goi oraz jakichś – nie znanych mi – owoców. Byłyśmy też trochę zdumione, że do tej herbatki nie podano ani chahaia ani czarki, ale podająca herbatę pani, poinstruowała jak pić napar bezpośrednio z gaiwana. Tak, spróbowałam tego napoju i… była bardzo smaczny 🙂

20120102_012945   20120102_012835   20120102_013615
Ja miałam ochotę na jakiegoś oolonga i mój wybór padł na Wu Yi Yan Cha…O słynnych herbatach z gór Wu Yi trochę słyszałam od Wojtka i od Roberta; trochę też takich skalnych herbat wypiłam zdobywając doświadczenie, że nie każda herbata sygnowana pochodzeniem z Wu Yi Shan jest gatunkowo dobra lub bardzo dobra. Tej, którą zamówiłam, daleko było do pierwszej ligi. Liście nie były zwinięte, więc raczej powinni napisać, że to pouchong niż oolong, drobne i w większości uszkodzone; oksydacja – może jakieś 30%?

20120102_013656   20120102_012933   20120102_013109
Cóż z tego, że liście nie były najlepsze z najlepszych? Słodki aromat miodu gryczano-akacjowego uderzył w moje nozdrza gdy zaparzałam tę herbatę za pierwszym, drugim, trzecim a także za piątym razem… W smaku dominująca jedwabista nuta orchidei otulała moją duszę spokojem i radością… I może nie była to herbata wybitnej jakości, ale dzięki niej, z każdym kolejnym łykiem rozkwitała we mnie lekkość i wdzięczność; zgiełk świata oddalał się ode mnie i bladły problemy i kłopoty, które niczym kulę u nogi przytargałam ze sobą do Berlina…
Popijając swoje napary rozmawiałyśmy…niespiesznie dotykałyśmy tematów bolesnych, ale i radosnych… tak można rozmawiać tylko przy herbacie…
To wtedy, pomiędzy kolejnymi parzeniami, gdy wietnamskimi słodyczami, które jakimś cudem znalazły się w moim plecaku, karmiłam tyleż śmiałe co urocze niemieckie wróbelki-elemelki postanowiłam, że zmieniam wcześniej ustalony plan dnia. Przyjeżdżając do Berlina bardzo chciałam odwiedzić obie herbaciarnie P&T Paper and Tea – i tę w dzielnicy Mitte i tę w Charlottenburgu. Nie chciałam jednak przerywać tego niespiesznego nastroju, rozmowy z Ciocią – tego wspólnego bycia razem i herbaty… Odpuściłam sobie presję zaliczania wcześniej zaplanowanych punktów. Co ważniejsze: droga czy cel?

20120102_012753   20120102_013334   20160928_153719
Gdy Wu Yi Yan Cha oznajmiła, że więcej nie zamierza obdarzać mnie swoimi słodkimi smakami, poszłam jeszcze kupić sobie tej herbaty na drogę – byłam ciekawa, jak ta herbata będzie smakowała pod polskim niebem… Wnętrze herbaciarni zachwyciło mnie…:)

20160928_153118   20160928_153054   20160928_153137   20160928_153145   20160928_153212   20160928_153309   20160928_153328   20160928_153352   20160928_153605
Gdy opuszczałyśmy chińską herbaciarnię i kierowałyśmy się do Ogrodu Japońskiego akurat wyszło słońce. Piękny dzień…:)

20160928_154234

W drodze do Ogrodu Zen zwiedziłyśmy Ogród Chrześcijański, którego przestrzeń wyznaczał płot utkany ze słów ze Starego i Nowego Testamentu. Ten Ogród wydał mi się ciasny i za bardzo…hmm… rozgadany… wszędzie tylko słowa i słowa…

20160928_154559   20160928_154545   20160928_154522

Przeszłyśmy także wzdłuż Alei Bajek – rozbawiły mnie te słodkie, kiczowate postacie, które znałam z dzieciństwa…

20160928_154843   20160928_154910   20160928_154938   20160928_154953

Ogród Japoński tchnie spokojem… W tym Ogrodzie, który powstał dzięki współpracy Berlińczyków i Tokijczyków, główną rolę odegrał japoński projektant ogrodów i mnich zen w jednej osobie – Shunmyō Masuno; to on w dostępną sobie przestrzeń przeniósł klasyczne elementy sztuki japońskiej (odpowiedni układ kamieni, wodospad oraz pawilon herbaciany) odzwierciedlające filozofię zen, jak również posadził w ogrodzie japońskie rośliny takie jak klon japoński czy dereń kwiecisty stwarzając tym samym miejsce do cichego podziwiania i kontemplowania piękna natury… Nazwa Ogrodu-YUU SUI TEI oraz pawilonu herbacianego- NYO SUI TEI korespondują z ideą: spokój jest dostępny wszystkim ludziom…

20160928_155508   20160928_160109   20160928_160038
Siedząc przy cicho szemrzącym strumyku czy na bambusowej ławce i podziwiając pieczołowicie zagrabiony biały żwir – miałam poczucie, że czas nie istnieje a tylko ta chwila, w której mój wzrok zatrzymał się na fali drobnych kamyczków… Trwaj chwilo, jesteś piękna – szeptałam w myślach… na szczęście diabeł się nie zjawił…;)

20160928_161004   20160928_161549   20160928_160928
Ostatnim ogrodem, który odwiedziliśmy było Ogród Koreański zwany też Seulskim ponieważ był prezentem dla Berlina od Miasta Seul. Ten Ogród zrobił na mnie wrażenie masywnego, zwartego i zbitego, tajemniczego i pełnego duchów…

20160928_161759   20160928_161836   20160928_162318   20160928_161857   20160928_161958

Przeszłam tam przez cztery dziedzińce otoczone murami, chwilę przyglądałam się niedostępnemu pawilonowi nad wodą, zastanawiałam się dlaczego w Ogrodzie Koreańskim tak mało roślinności a tak dużo drewna i kamienia, i długo przypatrywałam się kamiennym figurkom próbując porozumieć się z zaklętymi w nich duchami. Podobno wywodzą się one z wierzeń ludowych i ustawiane były przy wjeździe do wioski, przy ulicy, przy bramie zamkowej czy świątynnej. Po koreańsku zwane Beoksu (czyt. Poksu) lub Jang Seung (czyt. Dziang Syng) symbolizowały duchy opiekuńcze wioski lub świątyni; używane były także jako kamienie milowe lub graniczne…

20160928_162355   20160928_162920   20160928_163136   20160928_163157   20160928_163312

Mam cichą nadzieję, że moje gorliwe kłanianie się koreańskim opiekuńczym duchom pomoże mi iść dalej dobrą herbacianą drogą do dobrego celu… 😉

Dziękuję Łukaszowi, za tłumaczenia informacji o elementach Koreańskiego Ogrodu 🙂

Pisząc o swojej wyprawie do berlińskich Ogrodów Świata zajrzałam też tutaj:

http://www.berlimix.net/parki_ogrody_swiata.php

http://www.museumsportal-berlin.de/pl/muzea/garten-der-welt-im-erholungspark-marzahn/

http://berlin-vel.pl/erholungspark-marzahn

http://www.krajoznawcy.info.pl/ogrody-swiata-w-berlinie-33293

http://www.ogrodowisko.pl/watek/6054-berlin-ogrody-swiata-park-i-ogrod-botaniczny-w-jednym

http://kolumber.pl/g/147004-Ogrody%20%C5%9Awiata%20-%20Marzahn%20w%20Berlinie

http://www.architekturakrajobrazu.info/ogrody-i-parki/44-ogrody-wiata/2333-marzahn-garten-ogrod-w-sercu-berlina

https://sevencups.com/learn-about-tea/famous-chinese-tea/about-wu-yi-yan-cha/

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hampton_Court

https://mekeke1969.wordpress.com/2010/04/18/labirynt-w-chartres/

https://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_w_Chartres

 

 

 

Czarka pełna błogostanu czyli bezimienny oolong pana Shibamoto…

Po pierwszym spotkaniu z panem Toshifumi Shibamoto nie przypuszczałam nawet, że dane mi będzie tak szybko spotkać się z nim ponownie i po raz kolejny podegustować jego eksperymentalnych herbat. Ale dzięki zaangażowaniu Roberta pan Shibamoto w lipcu tego roku pojawił się w Polsce i wraz z Warszawskim Kolektywem Herbacianym zostałam zaproszona na degustację najświeższych herbat produkcji Japończyka z Makinohary. Pośród sench i oolongów o różnym stopniu oksydacji i podprażenia, moją uwagę przykuły dwie herbaty. Pierwsza to Bai Hao Oloong – oszałamiająca pięknem liści i delikatnością naparu. Druga – moja miłość od pierwszego łyku – eksperymentalny, bezimienny oolong o wyższym stopniu oksydacji. Płynny aksamit, wyrafinowane połączenie wielu przenikających się nut smakowych…nie mogłam powstrzymać się od achów i ochów wywołując tym rozbawienie pana Shibamoto. Jakże byłam niepocieszona, gdy okazało się, że nie mogę tej herbaty kupić mniej niż…700 gramów. Wsparcie przyszło, jak zwykle, ze strony Kolektywu i tydzień temu weszłam w posiadanie tej herbaty…:)

Ten bezimienny oolong został zrobiony w lipcu tego roku –  i według słów Roberta- z yabukity. To eksperymentalna herbata, której dokładnych parametrów produkcyjnych sam pan Shibamoto nie wyjawił. Ja zawsze do takich eksperymentów herbacianych podchodziłam z mieszaniną zainteresowania i sceptycyzmu. Czy Japonia znana z doskonałej matchy, senchy czy banchy może robić dobre herbaty ciemne, oolongi czy nawet białe? Ale herbaty pana Shibamoto po raz kolejny przekonują mnie, że prawdziwa pasja może zdziałać cuda!

Parę dni temu przyjechałam do Poznania i wzięłam Mamę na spacer do lasu zabierając ze sobą termos i utensylia herbaciane a przede wszystkim bezimiennego oolonga pana Shibamtoto – chciałam tę herbatę wypróbować w innych niż domowe okolicznościach przyrody i przekonać się, jak ją odbierają inni – przede wszystkim osoby nie ześwirowane na punkcie herbaty, jak ja…;)

Jesień powoli zaczyna wkradać się w otaczający krajobraz – nieśmiało złocąc i pomarańczowiejąc liście… Słońce mocuje się z wiatrem walcząc o dostęp do odsłoniętych jeszcze – jakby na znak niezgody na odchodzące lato – skrawków ciał…

Znajdujemy z Mamą ustronną i całkiem przyjemnie skąpaną w słońcu ławeczkę. Wyjmuję z plecaka termos, ceramikę herbacianą i herbatę. Spokojnie. Za sobą zostawiamy problemy i zgiełk miasta. Patrzymy w niebo, które chowa się za konarami drzew. Lekki wiatr niosący rześki zapach igliwia…

20160919_143445

Ogrzewam naczynia i do ciepłego gaiwana wsypuję liście bezimiennego oolonga pana Shibamoto. Po chwili uchylam przykrywkę i pozwalam, by do mojego nosa dotarła słodycz miodu, którą od czasu do czasu odgania posmak…wafelków; wplata się również nuta drzewna i kwiatowe tony…

20160919_140421   20160919_140450

Woda, którą zaparzam herbatę ma jakieś 94-90 stopni. Jeszcze zanim naleję wodę do krawędzi naczynia, siedząca obok mnie Mama mówi cicho: ależ cudnie pachnie…

20160919_140552

Nie czekamy zbyt długo…może z trzydzieści sekund… i już przelewam napar w kolorze wczesnojesiennej jarzębiny do morza herbaty a potem do czarek…

20160919_141817   20160919_141913

Patrzę na Mamę, która bierze powoli pierwszy łyk i widzę błogą radość na Jej twarzy…
– Ta herbata jest niesamowita – mówi. – Tak, jakby twoje gardło otulał jedwab; coś niesamowicie delikatnego i subtelnego…
-W ogóle nie ma goryczki – dzielę się wrażeniami. – Gdy piłam ją na spotkaniu z panem Shibamoto – zachwyciła mnie subtelną wytrawnością i właśnie taką szlachetną słodyczą… Teraz jest trochę inna, ale nadal wspaniała… I tam gdzieś, na dalekim planie, przebijając się przez te wszystkie upajające słodkości, kwiatowości i nawet lekko ziołowe akcenty, do kubków smakowych dociera ta charakterystyczna dla japońskich herbat trawiasto-glonowa nuta.

Po trzecim parzeniu raczymy się japońskim przysmakiem – ciasteczkiem z kasztanowego puree, które przywiózł ze sobą pan Hisashi Miyata, przyjaciel pana Shibamoto… ale to już zupełnie inna historia… 😉

20160919_134320   20160919_135742

Japońska słodkość jest ciekawym doznaniem smakowym, choć moim zdaniem byłaby dobrym dopełnieniem do bardziej wyrazistych, zdecydowanych i wytrawnych herbat…

Niespiesznie robię kolejne i kolejne parzenia… Listki w gaiwanie pęcznieją i pokazują jakie są duże i wielokolorowe… Siedzimy niewiele rozmawiając – delektujemy się herbatą, otaczającymi zapachami, wiatrem i słońcem…

20160919_143925   20160919_144400

Po piątym czy szóstym parzeniu, kiedy już czujemy, że herbata słabnie, podziwiamy w pełni rozwinięte liście, by nie powiedzieć: liściochy… 😉

20160919_144658   20160919_145120   20160919_144910

Jak się okazało bezimienny oolong pana Shibamoto oczarował nie tylko mnie… Błogostan w czarce ;)… Chyba więc odważę się podzielić tą herbatą z innymi herbaciarzami podczas drugiej edycji Poznańskiego Festiwalu Herbaty Zaparzaj!, który odbędzie się już w najbliższy weekend – 24 i 25 września. Do zobaczenia zatem przy czarce herbaty! 🙂

Mogan Yellow Shan czyli czarka czarce nierówna… ;)

Po powrocie z czeskiego święta herbaty Čajomír Fest 2016 Piotrek podzielił się kilkoma spostrzeżeniami dotyczącymi naczyń, w których parzy się daną herbatę; w tym samym czasie niezobowiązująco dyskutowaliśmy z Adrianem o podstawowej bazie sensoryki smakowej i z tej konfrontacji Adrian podesłał mi ciekawy link, którego treść nie przestaje mnie zastanawiać. Wróciłam także do lektury książki Przemysława Trzeciaka Powieki Bodhidharmy. Powyższe wydarzenia zainspirowały (lub, jak czasami o tym myślę – zmusiły) mnie do ukończenia obiecanego wcześniej postu o czarce zrobionej przez Grzesia Ośródkę.

Wielokrotnie słyszałam: odpowiednia herbata potrzebuje odpowiedniej oprawy. Co jednak konkretnie znaczy „odpowiedniej”? Od czasów Lu Yu wiele się zmieniło nie tylko w chińskiej produkcji czarek, ale i w standardach określających jaka konkretnie czarka (czyli z czego wykonana, czym i jakim kolorem poszkliwiona) jest właściwa dla danego rodzaju herbaty.* Zmieniła się w końcu i sama herbata stawiając przed współczesnymi ceramikami idącymi drogą herbaty nowe wymagania…Ja sama, zanim nie pojechałam do Grzesia na wypał, zanim nie dostałam do ręki dwóch intrygujących czarek w czarnym kolorze – kolorze, za którym szczerze nie przepadam – i nie napiłam się z nich różnych herbat, podchodziłam bezmyślnie lub zgoła niefrasobliwie do naczyń herbacianych.

Tak więc w moje ręce trafiły dwie poszkliwione na czarno czarki wykonane przez Grzesia. Jedna z nich została zrobiona z porcelany technicznej…

20160523_184248   20160523_184301

…druga z masy antracytowo-kamionkowej.

20160523_184137   20160523_184155

Obydwie pokryte szkliwem testowym – dolomitowym.

A skoro już miałam je w rękach, postanowiłam je przetestować. Mój wybór padł na herbatę, którą jakiś czas temu dostałam od Roberta – Mogan Shan Yellow Tea. Z informacji przekazanych mi przez Roberta wiem, że ta herbata pochodzi z niewielkiej plantacji w górach Mogan, należącej do pana Xia – farmera zajmującego się od pokoleń uprawą herbaty. Mogan Yellow Tea to zanikający lokalny typ herbaty wyparty przez produkowaną na masową skalę herbatę zieloną. W związku z tym Mogan Shan jest produkowana w niewielkich ilościach, głównie na własne potrzeby plantatora oraz niekiedy rozprowadzana na specjalne zamówienie wśród wielbicieli unikatowych herbat. Nie jest to herbata zbyt dokładnie obrabiana a więc i jej cena nie jest zbyt wysoka…

Przygotowuję naczynia do zaparzenia herbaty. Na zasadzie kontrastu, do niemal czarnych czarek Grzesia, biorę niemal białe gaiwan i cha-hai od Anety Zatyki 😉

20160523_184606   20160523_184420

Listki Mogan Yellow Shan w ogrzanym gaiwanie pachną różami, a dokładniej płatkami, nie pierwszej świeżości, róż; nie jest to jednak zapach przykry…i pięknie łączy się z nutami karmelu, wiśni i orzecha laskowego. Oksydacja listków jest bliska 90%. Robert mówił, że liście zostawia się do momentu aż staną się brązowe i zaczną wydawać owocowy aromat.

Uchylam lekko pokrywkę gaiwana i konspiracyjnie zaglądam do środka, by podpatrzeć ciemniejący napar. Przelewam do Morza Herbaty – tutaj, w białym naczyniu pięknie widać kolor naparu, który przypomina kolor miodu spadziowego muśniętego słońcem.

20160523_184536   20160523_184817

Piję najpierw z Morza Herbaty – smak łagodny, lekko winny z wyraźną mocą choć nie ekspansywny; a potem napar przelewam do grzesiowych czarek…Mam wrażenie, że w czarnych naczynkach herbata nabrała wyrazistości. Jakby naczynie dopełniło smak herbaty. I w każdej z czarek smakuje inaczej…Próbuję uchwycić różnicę i po raz kolejny czuję się lekko sfrustrowana nie mogąc precyzyjnie zidentyfikować wyczuwalnych smaków…Mam przy tym wrażenie, że w czarce z masy antracytowo-kamionkowej napar Yellow Mogan Shan jest pełniejszy, szlachetniejszy…

20160523_185728   20160523_184301   20160523_192230

Dzwonię do Grzesia i opowiadam mu o swoich dziwnych eksperymentach smakowych. Grzegorz proponuje, bym spróbowała w czarnych czarkach jakąś zieloną herbatę…może oleista japonka byłaby dobra?

Jednak na początek zaparzam Lung Jinga. W czarce z porcelany technicznej chropowatość naczynia ciekawie dopełnia świeżość zielonej herbaty. W drugiej czarce poczułam, że… naczynie nie jest kompatybilne z herbatą 😉 inaczej nie mogłabym tego opisać… czarka z masy antracytowo-kamionkowej jest jakby zbyt gładka do tej herbaty, co naprawdę budzi zdziwienie, jeśli się weźmie pod uwagę fakt, że zielona herbata zwykle najlepiej smakuje w cieniutkiej, gładkiej chińskiej porcelanie…

20160608_113310

Ale, by eksperymentom stało się zadość – do czystego gaiwana nasypuję sprezentowana mi przez Ewę senchę z Nary

Chropowatość czarki z porcelany technicznej ładnie łączy się z oleistą zieloną herbatą. Pasuje, jednak nie w taki totalny, absolutny sposób. Większą harmonię można wyczuć w naparze nalanym do drugiej czarki. Budzi się we mnie skojarzenie wody i kamienia; wody, która otula kamień i jest to czymś naturalnym, współbrzmiącym…

Gdybym jednak miała dokonać wyboru, które z herbat parzone w czarnych czarkach najbardziej do tychże naczyń pasują – wybrałabym ciemną herbatę. Może odeszłaby w tym przypadku możliwość podziwiania koloru naparu, ale pozostałe zmysły są wówczas wyczulone i właśnie poprzez węch i smak, niejako z zamkniętymi oczami – można delektować się herbatą. Specyficzny charakter ciemnej herbaty dopełnia każdą z czarek, którą testowałam… Czy to jest tylko kwestia koloru? 😉

*Zachęcam zajrzeć do książki Przemysława Trzeciaka „Powieki Bodhidharmy”, w szczególności do rozdziału pt: „Czarki z Yuezhou”

Japonki, puerki i inne takie czyli… Warszawski Kolektyw Herbaciany ;)

Od mojego ostatniego wpisu trochę wody w Wiśle upłynęło ;)… A w międzyczasie za dużo pracy, za dużo bieganiny, ekscytacji, szamotaniny, choć i całe mnóstwo niebywale pozytywnych zdarzeń, osób, chwil i nastrojów :)… W poszukiwaniu równowagi zanurzam się w ciszę pustego domu. Czekam aż woda w czajniku uspokoi się i nabierze odpowiedniej temperatury, by wręcz z namaszczeniem zalać ostatnią,  niewielką porcję chumushi sencha z Shizouka, którą kilka tygodni temu z Japonii przysłał Robert. Zostało niewiele tej herbaty, ponieważ większość z niewielkiej, degustacyjnej wręcz porcji, była zaparzona podczas spotkania Warszawskiego Kolektywu Herbacianego w miniony czwartek… ale może po kolei…

20160425_121735

Jeszcze dwa miesiące temu do głowy nie przyszłaby mi myśl, że dane mi będzie degustować unikatowe herbaty japońskie; do głowy nie przyszłaby mi myśl, że wydarzy się tyle ekscytujących chwil a na mojej drodze herbaty pojawi się tyle niespodzianek i wyzwań…

A zaczęło się tak niewinnie…przy herbacie 😉 To, że niewinnie i że przy herbacie – nie mam co do tego żadnych wątpliwości… ale kiedy? W którym momencie i które konkretnie zdarzenie miało tę decydującą moc sprawczą? Nie wiem…Może impulsem był wyjazd Roberta i pozostawiona przez niego wielka papierowa torba pełna różnych dalekowschodnich herbat; torba z napisem: dla herbaciarzy. To zobowiązywało! Należało coś z zawartością torby zrobić, w sensie: wypić; i nie samemu ale w towarzystwie czyli kolektywnie. Tymczasem Łukasz zaczął wykazywać sporo determinacji nieustannie rzucając pytanie (czasami w eter, czasami bezpośrednio do mnie): kiedy zaczniemy spotykać się regularnie? Z równą determinacją i Agnieszka raz po raz wygłaszała kategorycznie brzmiące stwierdzenie: musimy się spotykać! Starania Roberta, by w Onggi stworzyć schronisko dla herbaciarzy, miejsce gdzie entuzjaści herbaty mogliby dzielić się nie tylko naparem herbacianym, ale także wymieniać wrażenia z degustacji i herbacianą wiedzą, nie można było zaprzepaścić…

Dość powiedzieć, że splot doprawdy trudno wytłumaczalnych zbiegów okoliczności doprowadził do spotkania sześciu różnych ale barwnych osób, których połączyła miłość do herbaty. W wyniku tego spotkania narodził się Warszawski Kolektyw Herbaciany, którego ideą są spotkania kultywujące herbacianą pasję wyrażoną poprzez wykłady i warsztaty oraz zwykłe rozmowy przy herbacie. Trzon Warszawskiego Kolektywu Herbacianego tworzą: Aneta – ceramiczka, wielbicielka intensywnych herbat z charakterem; Agnieszka – tłumaczka, autorka bloga mycupofgreentea; Patryk  – fotograf, barista z poważnym zacięciem herbacianym; Łukasz – koreanista i prowadzący bloga dado-moja droga herbaty; Piotrek – matematyk, którego nosi po Dalekim Wschodzie oraz ja – sprawczyni całego tego Kolektywnego zamieszania, która nie mogła pozwolić, by w Warszawie nic herbacianego się nie działo 🙂 I oczywiście Robert- nasz Przewodnik po ogromnym herbacianym kosmosie, który udostępnia nam ciekawe, często unikatowe herbaty 🙂

wkh

Kolektywna machina herbaciana ruszyła a my z wielką radością mogliśmy 9 i 10 kwietnia gościć w progach Onggi Macieja – autora bloga Kurs na herbatę, który pojawił się w Warszawie w drodze na pola herbaciane Sri Lanki. To było niesamowite spotkanie! 🙂 Jakże różne nastroje towarzyszyły nam przy wspólnym piciu herbaty! Było spokojnie i refleksyjnie, ale było też sprośnie i ironicznie. Od śmiechu bolały nas brzuchy i szczęki. I chyba wszyscy czuliśmy tę herbacianą magię, która sprawia, że ludzie, którzy widzą się po raz pierwszy w życiu czują, jakby znali się od wielu, wielu lat…Tak, herbata zbliża ludzi 🙂

20160409_223127

Po wyjeździe Maćka zaczęliśmy przygotowywać się do naszego pierwszego oficjalnego, kolektywnego spotkania herbacianego. W międzyczasie Robert przysłał japońskie herbaty, których próżno w Polsce szukać. Oolong i kamairi-cha z Miyazaki oraz dwie senche z Shizouka o różnym stopniu traktowania parą wodną – fukamushi sencha (głęboko traktowana parą wodną) oraz chumushi sencha (średnio obrabiana parą wodną).

Spotkanie odbyło się w miniony czwartek. Grono przybyłych było spore i zacne. Na początek Patryk ciekawie opowiedział o pu-erhach i zaparzył ich kilka z Chin, Birmy i Laosu. Wszystkie od TheTea. I po raz kolejny przekonaliśmy się, jak diametralnie różne mogą być napary z tej samej herbaty zaparzone z kilkunastosekundową różnicą.
Agnieszka podzieliła się z nami Guang Xi Liu Bao Three Cranes zakupioną w e-herbata. Okazało się, że Trzy Żurawie lubią sobie poleżeć w wodzie, by potem uraczyć intensywnym ale nieagresywnym naparem. Ja parzyłam herbaty przysłane przez Roberta.

13015131_1691564994450583_2147676856014699843_n  13006518_1691565104450572_8994874404745069080_n

Na spotkaniu Kolektywu sencha chumushi raczej nie zachwyciła – cierpka i mało przyjemna nie pokazała niczego urzekającego. Dlatego postanowiłam dać jej drugą szansę szczęśliwa, że jeszcze trochę na ową drugą szansę tej herbaty mi zostało.

I tak, pierwsze parzenie raczy mnie gloniasto- roślinną dominantą z…hmmm…przyczajoną goryczką… Nie ma w tej herbacie aksamitu ani puszystości; ta herbata jest „chłodna” w swojej delikatności, skrywająca temperamentny charakter właśnie we wspomnianej goryczce się przejawiający.

Kolor naparu jest za to piękny: złoto- żółty z zielonymi refleksami…

20160425_121938   20160425_122103

Drugie parzenie, pięciominutowe, tylko upewnia mnie w moim początkowym odbiorze tej herbaty – z każdym kolejnym parzeniem będzie coraz bardziej goryczkowa, goryczką ziołową, cierpkawą, dość charakterystyczną… Piję napar i widzę w tej nieskomplikowanej, ale zadziornej herbacie, że w tym właśnie parzeniu zdaje się kąsać pijącego, by od tych ukąszeń zapamiętał ją na dłużej…

A jednak zaskakująco złagodniała przy trzecim parzeniu. Nawet kolor naparu stracił złoto na rzecz delikatnej, świeżej zieleni. Myślę, że cechą charakterystyczną tej herbaty jest zadziorność, którą można złagodzić zalewając liście przestudzoną wodą (około 70, a nawet 60 stopni Celsjusza). Przy wyższej temperaturze wody ujawni się dość wyrazista goryczka – polecam ją amatorom takich akcentów 🙂

Po czwartym parzeniu mogę śmiało stwierdzić, że trzecie parzenie powinno być ostatnim 😉

20160425_122554

Gdy przy chumushi sencha wspominam te wszystkie opisane spotkania herbaciane czuję ogromną wdzięczność. Przede wszystkim dla Roberta, którego herbaciana pasja działa szalenie motywująco. Dla Agnieszki, Łukasza, Patryka, Anety i Piotrka, którzy stali się niebywale ubogacającą częścią mojej herbacianej drogi a stworzenie z nimi Warszawskiego Kolektywu Herbacianego jest dla mnie cudowną herbacianą niespodzianką… dla Asi, Kacpra, Hikari i Marty którzy jako herbaciani kompani towarzyszą mi zbyt rzadko, ale których obecność te wspólne spotkania czyni pięknymi i radosnymi…Dla Maćka, którego optymizm i niezłomność jest godna podziwu i naśladowania.  Dziękuję Wam wszystkim! 🙂

Autorem oznaczonych zdjęć jest Patryk Szmelter/ Fotoluwak

 

Pan Shibamoto i pani Aya czyli niecodzienne herbaty z Japonii…

Zasiadałam do tego wpisu z uśmiechem na ustach… Spotkanie z panem Shibamoto i panią Ayą, którzy przyjechali z Makinohary w prefekturze Shizuoka, na długo pozostanie w mojej pamięci, a wciąż jeszcze świeże, barwne wspomnienia z sobotniej degustacji herbat, przepełniają mnie radością i szczęściem. Wszystko to nie miałoby miejsca, gdyby nie zaangażowanie, konsekwentne działanie a przede wszystkim ogromna herbaciana pasja Roberta. To właśnie Sayama najpierw przywiózł do Polski kilka herbat od poznanego w Japonii Toshifume Shibamoto, a potem sprowadził do Polski samego plantatora wraz z uroczą panią Ayą – specjalistką od herbaty typu sencha; a następnie, podczas spotkania wcielając się w rolę tłumacza, przekazał nam wiedzę jaką pan Shibamoto chciał się z nami podzielić.
Znów mogliśmy w pięknym wnętrzu Restauracji i Galerii Koreańskiej Onggi napić się niecodziennych herbat i wzbogacić herbacianą wiedzę…

IMG_2161

Pierwszą herbatą była Kamairi-cha zbierana z części plantacji przeznaczonej na senchę.
Pierwsze parzenie – jak zdradził nam pan Shibamoto – zostało zrobione dość gorącą wodą przez 1 minutę. W smaku herbata daje się poznać jako dość łagodna, podprażana lekko, z wyraźnymi, trawiastymi akcentami… niektórzy mówili: takie sianko 😉
Drugie parzenie – już zrobione troszeczkę dłużej – w smaku dało herbatę zdecydowanie mocniejszą; napar oddaje mocniej zaakcentowane kwiatowe nuty, ale można również wyczuć dość wyraźną cierpkość.

20160123_162312   20160123_162327

Kolejną herbatą, którą degustujemy jest oolong oksydowany w 30 procentach, pochodzący z letnich, mających miejsce pod koniec czerwca, zbiorów. Pan Shibamoto zdradził nam, że zwykle tego oolonga zaparza dość gorącą wodą przez 3 minuty. Herbata miała ciemny, wyrazisty kolor. I pięknie pachniała kwiatami. Ja wyczułam orchidee, ale wielu osobom ten zapach kojarzył się jednoznacznie z bzem…zapach naprawdę był upajająco intensywny, ale smak… Bezwiednie robię okropny grymas gdy trafię na mocną, goryczkową herbatę; tym razem po łyku tego oolonga, bezwiednie na mojej twarzy pojawił się ów grymas…

20160123_163850   IMG_2040

Chwilę dyskutowaliśmy o tym smaku; zgłaszane były sugestie, że może tego oolonga dobrze byłoby zaparzyć krócej…Może nasze pragnienia spowodowane były przyzwyczajeniami?… Od kilku lat raczymy się nierzadko doskonałymi oolongami, które zachwycają nas właśnie łagodnością i kwiecistością. Zwykle jednak są to oolongi chińskie, tajwańskie, wietnamskie. Może oolong japoński jest po prostu specyficzny? Podczas dywagacji o smaku właśnie degustowanego oolonga, pan Shibamoto powiedział, że on jest przede wszystkim farmerem i przyjmuje pewien schemat parzenia herbat: dla kamairi-cha, którą piliśmy jako pierwszą jest to 1 minuta zaparzania, dla oolonga – 3 minuty. Nie eksperymentuje z metodami zaparzania swoich herbat, daleki jest od całej oprawy do degustowania herbat jakim są różnego rodzaju ceremonie herbaciane, ponieważ jego najbardziej interesuje uprawa i produkcja herbaty. Pomyślałam sobie: to jest Droga Herbaty pana Shibamoto… Fascynujące jest to, jak „zwykła” 😉 herbata potrafi niesamowicie ukierunkować jednostkowe życie, jak niezwykle potrafi zafascynować jednym swoim aspektem i uczynić z tego sztukę uprawianą z miłosnym zaangażowaniem przez jednego człowieka…

Przy okazji rozmowy o smaku oolonga znów pojawił się problem wody i tego, jak woda potrafi zmienić smak herbaty. Miękka woda pozwala wydobyć z herbaty więcej aromatów dzięki czemu nasze odczucia są bogatsze i bardziej intensywne. Twarda woda jakby przytłumia herbatę, zdominowuje ją. W Polsce pan Shibamoto miał problemy ze znalezieniem odpowiedniej wody do parzenia swoich herbat. W Japonii woda jest bardzo miękka, w Polsce bardzo twarda. Ta różnica ma znaczący wpływ na smak naparu. Standardem jest dla pana Shibamoto woda z Makinohary. Pan Shibamoto i Robert zdradzili nam, że podczas testów przed spotkaniem, dobre wyniki w parzeniu dała woda Eden z dystrybutora. Również całkiem nieźle sprawdza się woda mineralna Primavera z różową nakrętką. Pani Aya – towarzysząca p. Shibamoto, specjalistka od podprażanych herbat mówi, by nigdy nie przestawać testować kombinacji różnego rodzaju wody z tą samą herbatą. To może dać wielce zaskakujące efekty 🙂

IMG_2122   IMG_2065   IMG_2131   IMG_1990

Trzecią herbatą, jaką tego wieczoru degustowaliśmy była kamairi-cha, ale z innego miejsca plantacji, rosnąca – można powiedzieć: półdziko; nie doglądana z jakąś szczególna troską, nie nawożona odpowiednimi nawozami… Ta herbata przygotowana przez pana Shibamoto według proporcji: 3g na 100ml wody i parzona pomiędzy 30 a 60 sekund, urzeka mnie łagodnością i intryguje posmakiem, którego nie potrafię zidentyfikować…Łukasz mówi: coś pomiędzy bancha a hojicha…I to może być to, ale… ach, ta drażniąca nieumiejętność w złapaniu odpowiedniej nazwy dla smaku…

20160123_164916

Sencha przygotowana przez panią Ayę jest kolejną herbatą z plantacji pana Shibamoto. Jest w tej herbacie zaskakująca i zachwycająca słodycz z przyjemnymi algowymi posmakami, ale połączona z wyraźną cierpką nutą, której nie umiem jeszcze w herbacie ani polubić, ani docenić…

IMG_2035   IMG_2105   20160123_165943

Pan Shibamoto pokazuje sposób produkcji swojej herbaty, wplatając w to dygresję o herbacie sencha,  która jest herbatą bardzo popularną i stanowi główne źródło utrzymania dla herbacianych plantatorów…Popularną praktyką jest sprzedaż liści herbacianych do spółdzielni, gdzie tę herbatę się standaryzuje, ujednolica i eksportuje ;)… I właśnie tak otrzymujemy naszą, tak popularną, senchę 😉

Już po spotkaniu rozmawialiśmy z Łukaszem i Agnieszką o tym aspekcie dostępności herbaty. Głównie jednak utyskiwaliśmy, że smaki z innych krajów są jakoby dostosowywane do naszych czyli europejskich gustów, a przecież my – Europejczycy chcemy spróbować prawdziwych, niezmienionych smaków z krajów, z których dostajemy czy to jedzenie, czy to herbatę… Ponieważ jednak nas – utyskujących Europejczyków było tylko troje, przyjęliśmy z pokorą fakt, że nie zdołamy powstrzymać gustów i upodobań większości; że nie zdołamy przekonać producentów a bardziej dystrybutorów herbat, że potrzebujemy oryginalnych smaków… 😉

Zbiory w Makinoharze są bardzo intensywne. Na przełomie czerwca i maja prace trwają przez ok. 8 dni, 24h/ dobę a na przełomie września i października 20 dni; wówczas zbierana jest znana nam bancha. Ponieważ wokół plantacji herbacianych Makinohary jest ok 50 fabryk przetwarzających herbatę, całe powietrze przesiąknięte jest herbacianym zapachem… Wszystko pachnie herbatą! To musi być coś cudownego! 😉

Przed zimą, kiedy już nie ma zbiorów, a liście wegetują i nabierają sił przed wiosną, pan Shibamoto zbiera herbatę pozbawioną teiny. I taką właśnie herbatą – prawie zimową – pan Shibamoto uraczył nas już na koniec spotkania. Bezteinowa herbata została przez pana Shibamoto wysuszona na słońcu i podprawiona kardamonem oraz cynamonem. Wyjątkowość tej herbaty – poza orginalnym doprawieniem przyprawami korzennymi – tkwi także w jej niedostępności na szerszą skalę; to herbata została zrobiona wyłącznie na potrzeby domowe…

Pan Shibamoto zaczął zaparzanie tej przyprawowej herbaty przed rozpoczęciem spotkania. Dał mi wówczas do spróbowania napar po ok. dwuminutowym parzeniu. Była wyborna – łagodna w swojej pikanterii, bezgoryczkowa… Pod koniec spotkania zostaliśmy poczęstowani naparem ponad półtoragodzinnym, o pokojowej temperaturze… ciekawy smak, ale osobiście opowiedziałabym się za ciepłą wersją tej herbaty 😉

20160123_153435   IMG_2136

To było piękne spotkanie; pełne radości z możliwości poznania nowych twarzy herbaty, otwartości na świeżą wiedzę, uważności przy degustacji kolejnej i kolejnej czarki herbaty… Chyba Mistrz Lu Yu byłby z nas zadowolony… 😉

Autorem oznaczonych zdjęć jest Patryk Szmelter/ Fotoluwak