W jesiennych kolorach – Huang Ya…

Mój znajomy robiąc ostatnio porządki w piwnicy odnalazł swoje stare książki o sztuce herbaty oraz schowane czajniczki; pozazdrościłam mu trochę tych odkrytych skarbów, bo jest czymś fascynującym odnajdywać dawno nie używane, niemal zapomniane lub niedostrzegane na co dzień przedmioty, poznać ich – niejednokrotnie niesamowitą historię, nauczyć się czegoś nowego, odbyć podróż w czasie do miejsc, których dawno już nie ma lub w teraźniejszości wyglądają zgoła odmiennie niż wówczas, kiedy powstawały w nich przedmioty dziś odkrywane z zachwytem…

Dawno, dawno temu, za górami za lasami bo w dalekiej republice Związku Radzieckiego czyli w Kirgizji, mieszkały dwie siostry, które lubiły ładne rzeczy a dodatkowo miały smykałkę do korzystnych zakupów. Pewnego razu, wczesną jesienią, siostry wybrały się z zamiarem kupienia butów na nadchodząca zimę do jednej z kirgiskich wsi, gdzie znajdował się sklep o dumnej nazwie Manas – pełen szykownych i eleganckich (jak na tamte czasy) przedmiotów…Tak na marginesie, nazwa sklepu jest bardzo ciekawa – bowiem Manas to kirgiska postać mityczna, choć niektórzy badacze twierdzą, że jednak jak najbardziej historyczna, ale też tytuł epopei kirgiskiej – wpisanej na listę światowego dziedzictwa Unesco oraz do Księgi Rekordów Guinnessa jako najdłuższa epopeja na świecie. Nieliczni badacze, którzy podjęli się próby interpretacji eposu mówią, że jest to dzieło niezwykle bogate w znaczenia; nie tylko opisuje bitwy stoczone przez Kirgizów z wrogiem zewnętrznym, ale opisuje też bogatą i barwną kulturę tego narodu, z której można dowiedzieć się m.in. o religii, filozofii, medycynie czy etyce i estetyce kirgiskiej…

Siostry kupiły buty na zimę, ale gdy już chciały wracać, wtem młodsza siostra dostrzegła piękny, w żywej czerwieni, energetyczny zestaw herbaciany. Koniecznie zapragnęły go kupić. Wróciły do domu po pieniądze, by znów zawitać w sklepie i kupić upatrzony serwis do herbaty. Oczywiście, jak to w przypadku kobiet kochających zakupy na zestawie herbacianym się nie skończyło i siostry wyszły ze sklepu obładowane całą masą paczek i paczuszek z zakupami…

Nie przestaje mnie fascynować jak pokrętne i dziwaczne bywają drogi jakimi przedmioty trafiają do swoich stałych lub tymczasowych właścicieli…Jak serwis do herbaty kupiony w kirgiskim sklepie o dumnie brzmiącej nazwie „Manas” trafił do mnie?… A, to już zupełnie inna historia 😉
Niemniej trzymam w ręce filiżankę, która jest częścią serwisu herbacianego, w skład którego wchodzą dwa czajniczki do herbaty – jeden duży, drugi mały; cukiernica z mleczarką, komplet sześciu filiżanek z podwójnymi podstawkami oraz maselniczka… A wszystko to wyprodukowano w kraju, który już nie istnieje dla kraju, który także już nie istnieje: na spodzie filiżanki widać wyraźnie napis DDR (Deutsche Demokratische Republik) czyli NRD (Niemiecka Republika Demokratyczna)… No i akcent angielski: made in… 😉

Tajemnicą też pozostanie jaką drogę przebyła gliniana figurka czytającego Kirgiza i w jakich okolicznościach stracił on swój nos 😉

   

Kolorystyka serwisu herbacianego skojarzyła mi się z czerwieniejącą intensywnie na drzewach jarzębiną. Postanawiam więc dziś w tych wyrazistych kolorach zaparzyć herbatę, którą dostałam w prezencie od Mamy czyli herbatę żółtą. Cóż mogę o niej powiedzieć? Niewielkie, jak do tej pory, jest moje doświadczenie z tą grupą herbat, a to ze względu na to, że bardzo trudno w Polsce dostać dobrej jakości żółtą herbatę. Miałam do czynienia z dziwnie smakującą Jun Shan Yin Zheng oraz z urzekającą Yellow Mogan Shan. Próbowałam też kilka herbat określanych jako żółte ale bez dostępnego mi rodowodu.

Moja żółta Huang Ya pochodząca z Syczuanu, którą najpierw poznaję przez zanurzenie nosa w opakowanie, pachnie trochę cukrem a trochę namoczonymi deszczem opadłymi jesiennymi liśćmi; bardzo intensywnie czuję też zapach deserowej czekolady. Przyjemny zapach…

Postanawiam trochę z tą herbatą poeksperymentować, więc najpierw zaparzę ją trzy razy wrzącą wodą na 3 minuty.

Ciekawe jakie doznania będą mi dostępne po zaparzeniu?

Napar żółty, a w jego zapachu dominują intensywnie nuty cukru trzcinowego oraz roślinnych akcentów. Pierwszy łyk. Moje skojarzenia smaku to połączenie ciemnej ale łagodnej herbaty cejlońskiej z równie łagodna zieloną herbatą chińska 😉 Jestem lekko zaskoczona, bo słodycz usuwa się na dalszy plan ustępując miejsca wyraźnie roślinno- mineralnej nucie; jest też lekka cierpkość – naprawdę słabo wyczuwalna, która chropowaci się na języku i podniebieniu. Nie ma – ku mojemu zaskoczeniu – goryczki.

Liście są piękne zielono-żółte i pachną suszonymi morelami. Lubię wybierać liście z naczyń, w których parzę… teraz podziwiam pełne, mięsiste liście i pączki liściowe.

W drugim parzeniu zapach naparu bez zmian, tylko w smaku herbata robi się bardziej cierpka i drzewno-roślinna. Ale o ile pierwszy napar mógł zaciekawić, to drugi już niekoniecznie…

Trzecia próba daje w efekcie blady kolor naparu i również blade doznanie smakowe…

Wącham liście w czajniczku i dziwię się czując… rosół wołowy z dużą ilością liścia laurowego a przy tym jakieś świeże akcenty, których nie potrafię zidentyfikować. Czy ta herbata jest tak zaskakująca czy mój nos płata mi figle? 😉

Kolejnym eksperymentem będzie parzenie w niższej temperaturze wody: 70 stopni (tak, tak, podkradłam Mamie termometr 😉 ). Czas parzenia 3 minuty i, tak jak przy parzeniu wrzątkiem, zrobię trzy zalania…

Cóż… napary wypadły dużo bledsze i bardziej brązowe niż żółte; zapach pozostał przyjemny roślinno – cukrowy. Smak jednak nie dawał pola do delektowania się niuansami…

Można rozmarzyć się nad filiżanką herbaty, która otulając różnymi aromatami odsyła nasze skojarzenia do odległych zdarzeń, przypomina zdumiewające smaki i zapachy prowadzące do wspomnień… Można skupić się na doznaniach smakowych katalogując wrażenia w szufladce z charakterystyką danej grupy herbat. Huang Ya dała mi jedno i drugie…cenię sobie ten kolejny krok ku poznaniu żółtych herbat; bo co ja wiem o żółtej herbacie? Tyle co nic… 😉

 

 

Zaglądałam:

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81

http://kirgiski.pl/2014/04/manas-i-jego-potomkowie-czyli-najobszerniejszy-epos-swiata/

http://revolution.allbest.ru/religion/00415082_0.html

https://ok.ru/vetommirey/topic/65340676554923

http://pixanews.com/photo-from-the-world/kirgiziya-zametki-na-polyax.html

 

Reklamy

Anji Bai Cha w drewutni ;)

Wspomnienie sprzed roku odświeżone jakiś tydzień temu…
– O, postawiłeś pawilonik herbaciany!? – wykrzyknęłam przystanąwszy ze zdumienia.
– Pawilonik herbaciany? – zdziwił się Tata – Nie, to drewutnia.
– Jaka drewutnia? Toż to idealne miejsce na ceremonię herbacianą – mówiłam przejęta. Czułam jak ta drewniana budowla jest przepełniona spokojem i dobrą energią. Całe otoczenie wokół: rosnące w siłę sosny, kamienie, młoda trawa, cisza dookoła mącona tylko delikatnymi podmuchami wiatru – to wszystko samo z siebie czyniło to miejsce idealnym do wyciszonego przygotowania herbaty. Oczami wyobraźni widziałam, jak w słoneczny, ciepły dzień siedzę pod spadzistym daszkiem i niespiesznie przygotowuję herbatę… – O, nawet są dzwonki wietrzne! – zawołałam.
Weszliśmy do domu a ja obiecałam sobie i Tacie, że gdy tylko przyjadę tu następnym razem i będzie ciepło – koniecznie zaparzę herbatę w tym cudownym pawiloniku herbacianym…

Kilka miesięcy później znów stanęłam przed drewutnią. Powietrze pęczniało ciepłem ukołysane ciszą i subtelnym wiaterkiem. Dzwonki wietrzne pobrzękiwały jakby od niechcenia, rozleniwione letnim popołudniem… Uśmiechnęłam się do siebie, bo czas i okoliczności dopasowały się do miejsca – idealne warunki, by napić się herbaty…

   

Nastawiłam wodę na herbatę. Tymczasem Tata znalazł kawałek wykładziny, który idealnie pasował do położenia na betonowej podłodze pawiloniku herbacianego. Przyniosłam i rozstawiłam swoje utensylia do herbaty. Dostałam w prezencie mały wazonik, do którego wstawiłam stokrotkę – kwiat, który zawsze kojarzy mi się z lekkością, beztroską i radością; chciałam, by tego dnia chwile przy herbacie pod dachem drewutni takie właśnie były…

W pudełku miałam ze sobą kilka herbat, ale wybrałam Anji Bai Cha… Pierwszy raz tę herbatę spróbowałam zaparzoną przez Roberta – oryginalna Anji Bai Cha pochodząca z chińskiego regionu Anji w północnej prowincji Zheijang ze zbiorów w 2015 roku. Wspomnienie tego smaku – lekkości, subtelnej słodyczy naparu, niezmiennie wywołuje uśmiech na mojej twarzy. To była dobra herbata dobrze zaparzona. Rok później piłam Anji Bai Cha przywiezioną przez Jarka – świeża, aromatyczna, choć zdawała mi się bardziej wyrazista niż ta, którą poczęstował mnie Robert. A teraz byłam w posiadaniu Anji Bai Cha od Wojtka.

Usiadłam po turecku przed naczyniami herbacianymi. Woda przestygła do odpowiedniej temperatury… Pierwszy napar był łagodny – herbata zdawała się być jeszcze nie w pełni obudzoną i tylko nieśmiało ujawniała świeże trawiasto-kwiatowe akcenty.

         

Następne napary pozostały łagodne, ale każdy kolejny dawał jakby więcej słodyczy… Cieszyłam się, że nawet Tacie smakuje… 🙂

Nigdzie się nie spiesząc z maleńkich czareczek spijaliśmy napar kojąco zrównoważony…

I taka oczywista oczywistość mocno zakiełkowała w świadomości: delektowanie się herbatą to nie tylko odnajdywanie subtelnych smaków ukrytych w naparze… to uspokojenie wewnętrznego rozedrgania; to nabranie dystansu do problemów, do których i tak trzeba będzie wrócić po ostatnim łyku herbaty; to rozrastająca się w duszy i ciele radość, że jest się w tym konkretnym miejscu, w tym konkretnym czasie i właśnie z tymi ludźmi, z którymi z wdzięcznością można dzielić to wewnętrzne przeżycie… Delektowanie się herbatą to szczęście w najczystszej postaci… 🙂

Tak, tym wpisem ocalam to wspomnienie od zapomnienia, ponieważ gdy niedawno mogłam znów odwiedzić mój pawilon herbaciany, wyglądał on tak:

Cóż, oby do lata; mam nadzieję… 🙂

p.s. O Anji Bai Cha można też poczytać:
http://cha-herbata.blogspot.com/2014/10/anji-bai-cha-z-prowincji-jiangxi.html
http://mycupofgreentea.blog.pl/2016/12/10/rozne-odslony-herbaty-cz-33-anji-bai-cha-czyli-nietypowa-chinska-zielona-herbata/
http://cappy-bara.blogspot.com/2015/05/an-ji-bai-cha-2015.html